Zondag 3 en maandag 11 januari 2010 heb ik rondgelopen en gefotografeerd in mijn geboortedorp Godlinze. (1951, als 5e kind van bakker Piet Mollema). Wat is er veel veranderd in het dorp dat ik 36 jaar geleden heb verlaten. Toch trekt het dorp mij nog altijd. Er lag sneeuw in het dorp, dus leek het mij leuk om wat winterse plaatjes te maken in Godlinze. Op 3 januari begon ‘s middags de zon te schijnen en later werd het wat mistig bij -6 graden. In de opkomende mist dacht ik aan een gedicht van Hajo Janssonius die lang geleden onderwijzer was in Godlinze.

Hier volgt een gedeelte uit het gedicht:  De wier.

Manhoge dook haar d’ overhaand.                                                                                                    
Dee d’ omtrek op ‘n zee gelieken,                                                                                            
Verswonden was dat vruchtboar laand.                                                                                            
Ain woatervlakte zunder dieken.  

Moar op de wier kwam ’t woater nait.                                                                                              

Dei was ’n touvlucht veur de minsen.                                                                                              

Doar wazzen ze in vailighaid,                                                                                                             

Joa, beter börg kon min nait winsen.

Op 11 januari scheen de zon niet, dus wat minder blauwe luchten op de foto’s.  Het was de dag na een sneeuwjacht met een werkelijke sneeuwduin in de Peperstraat. 

Godlinze is zoals het gedicht al aangeeft een oud wierdedorp die de afgravingwoede van onze voorouders heeft overleefd. Vondsten uit een grafveld zijn ongeveer gedateerd uit het jaar 700.                                               

De Sint Maartensvloed van 1686 kostte veel mensen uit Godlinze het leven.                              

De naam Godlinze wordt op verschillende wijze verklaard. 

In  1430 stonden er meerdere steenhuizen in Godlinze. In 1511 is Eggerik Ripperda de waarschijnlijke bewoner van wat later de borg wordt. Rond 1570 is er sprake van een borg; deze wordt gekocht door Peter van Zijl. Na verschillende bewoners te hebben gehad,  is de borg tussen 1730 en 1735 gesloopt.

Van een andere borg “Rengerda” is niet bekend wanneer het is gebouwd. In 1654 wordt de borg voor het eerst genoemd als huis van Sicco Rengers. De laatst bekende eigenaar is Johannes van Weerden (1813). Op de plek -en deels op de oude fundamenten van de borg- staat nu het voorhuis van een boerderij.                                                                                                                             

Bron: www.borgeningroningen.nl 

De romanogotische Pancratiuskerk is gebouwd in de 13e eeuw. De bouw vond allereerst plaats in turfsteen, later werd de kerk verhoogd met baksteen. De bouw van de zadeldaktoren heeft in meerdere fasen plaatsgevonden. De torenklok dateert uit 1435 en was gewijd aan de beschermheilige van de kerk, Pancratius. Een belangrijke restauratie van de kerk vond plaats in 1571. Het orgel is in 1704 gebouwd door orgelbouwer Arp Schnitger. 

Bron: http://nl.wikipedia.org 

Het waren voor mij  fotodagen dat ik even wegdroomde in de tijd dat ik opgroeide in Godlinze. 

Namen als Kremer, Heine en Sien Kooi (waar ik mijn eerste biertje dronk), Postma, Lemstra (collega van mijn vader), Gast, Perdok, Rowaan, Noordhof, van Kalker, Brouwer, Willemsen, Flikkema (waar we als kinderen van het dorp voor 5 cent op woensdagmiddag en zaterdagmiddag tv mochten kijken),  Paapst, Bubberman (mijn meester van de school tegenover ons huis),  Roeters, Dijkhuizen, Hommes enz, enz. gingen aan mijn gedachten voorbij, maar ook: Moushörn, Rommelpot, Maastricht, Sintelpad, Gloepke, Wolvejacht en Bokkepad. Prachtige benamingen uit een prachtig dorp.                                                                       

Ik wens u veel kijkplezier bij de foto’s!

Voor de belichtingsmeter van de camera is het zeer moeilijk zich in te stellen op landschapsfoto’s in de sneeuw. Als je geen blauwe sneeuwfoto’s wilt maken, moet je volgens de regel 1 of 2 stops overbelichten (+1 of +2). Zelf houd ik het meestal op ⅔ tot 1⅓ stop. Zet de witbalans op automatisch. Maak de foto in RAW, dan kun je achteraf de witbalans nog instellen. De belichtingsmeter van de camera is afgestemd op een gemiddelde, maar bij witte vlakken krijgt het systeem problemen. De camera schrikt van al dat wit dat wordt teruggekaatst. Bij gebruik van een korte sluitertijd krijg je dan grauwe of blauwe foto’s. Persoonlijk  vind ik dat ‘blauwe’ voor sommige sneeuwfoto’s geen probleem. Als de zon schijnt, krijg je zonder de ingestelde overbelichting een wit gedeelte waar de zon op schijnt en een blauw gedeelte in het schaduw gebied. Mocht je blauwe sneeuw storend vinden, ga dan de foto bewerken en stel de witbalans in op schaduw en eventueel hooglichten gebruiken. Zwart –wit is ook een mogelijkheid natuurlijk. Automatische camera’s kun je vaak instellen op sneeuw (even zoeken dus).                                                                                

Veel succes met het maken van de winterse plaatjes.

Hessel Mollema.